close
  • zondag 13 oktober
Camper en Caravans

‘Happy Campers’ Mar en Mir laten zich niet uit het veld slaan

‘Happy Campers’ Mar en Mir laten zich niet uit het veld slaan

De Lambortinki in Milano Marittima, Adriatische kust

12 september 2015 

Nadat we uit Ferrara waren vertrokken, hebben we op onze Campercontact App en de ASCI Camping App gekeken wat onze volgende bestemming zou gaan worden. Uiteindelijk bepaalden we dat we op weg zouden gaan naar Milano Marittima, een badplaats aan de Adriatische Kust ongeveer 35 km van Rimini. We hadden de hoop dat dit plaatsje niet al te druk zou zijn en de camping had goede recensies gekregen, dus dat moest goed komen.

Niet echt om over naar huis te schrijven

We moesten vanaf Ferrara ongeveer twee uur rijden over hoofdzakelijk provinciale wegen. Over de reis kunnen we heel kort zijn; die was niet echt om over naar huis te schrijven. Het was vlak, rommelig, veel lelijke dorpjes en heel veel reclame- en neonborden langs de wegen. Over de wegen gesproken; die waren van een erbarmelijke kwaliteit. De camper gaf echter geen krimp en reed er comfortabel overheen. Die dubbelasser van de Lambortinki bewijst nu zijn waarde qua vering en hobbels.

We wilden meteen drie nachten blijven

De sfeer van het oude Italië zoals we dat aan het GardaMeer proefden in Salo en Sirmeone was ver te zoeken. Maar aangezien we een paar dagen aan het strand wilden vertoeven, was de Adriatische Kust een doel op zich geworden. Toen we het dorpje Milano Marittimo in kwamen rijden, werden we wel wat enthousiaster. Via een Veluwe-achtig boompalet kwamen we door een gezellig drukke hoofdstraat. Veel winkels, kroegen, restaurants, hotels en terrasjes. Helemaal aan het einde van de doorgaande weg zagen we een groot neonbord met de naam van onze camping erop. We reden Villagio Pineta Campeggio op en meldden ons bij de receptie. Het was een hartelijk ontvangst en bij het inchecken riepen we meteen dat we drie nachten wilden blijven. Dat dit wat te voorbarig was, konden we toen nog niet weten. We mochten een plek uitzoeken, maar aangezien zij vonden dat onze camper erg groot was, waren er maar een tweetal plekken waar onze camper volgens hen op paste. “Dat zullen we nog wel eens zien,” dachten wij beiden.

De plekken mochten we eerst te voet gaan verkennen, maar de camper moest bij de receptie blijven staan. Geen probleem, we zouden er wel even heenlopen. De dame zei nog tegen ons dat het beide mooie plekken waren, met zicht op de zee. Bij die opmerking zagen we ons al op het strand staan met de camper, helemaal vooraan bij de camping met direct uitzicht op en toegang naar zee.

Maar bij aankomst vonden we de voorgestelde plekken vreselijk. We stonden pal tegen een hek met prikkeldraad er overheen en aan de andere kant van hek was een strandtent met mogelijk geluidsoverlast tot laat. Dat leek ons geen goed idee. Maar zoals op heel veel campings in Italië stond alles hutje mutje op elkaar en leek het erop dat onze camper nergens zou gaan passen. Uiteindelijk vonden we toch een plek. Het paste precies, maar we moesten wel een beetje lepelen om goed te staan. We pasten maar net onder de bomen, het was niet royaal allemaal. Het feit dat veel plekken inmiddels leeg waren en de mensen van de camping al bezig waren om alles op te ruimen omdat het einde seizoen was, kwam dat de algehele ambiance niet ten goede.

Camper op camping

Nadat we onze camper hadden opgehaald bij receptie konden we ons gaan installeren. Daarna wilden we gaan zwemmen in het zwembad van de camping. Gesloten! 28 graden en niet kunnen zwemmen. De zee was namelijk nogal wild en had code rood. Een no-go zone dus.

Een voltreffer

Dan maar eerst even op scooter het dorpje verkennen en een leuk restaurant uitzoeken om te lunchen. Dat was een voltreffer. Wat een heerlijke gerechten hebben we daar gegeten en wat was het een gezellige plek om te zitten. Miriam had als starter een salade Caprese met crudoham en een goede olijfolie. Daarna had ze risotto met zeevruchten. Hier ging ze helemaal van uit haar dak, zo lekker vond ze het. Ik had tagliatelle met een heerlijke rode saus en daarna gegrilde kipfilet met rucola en Parmezaanse kaas. Jaaaa, ik hou van mager eten….

Daarna wilden we even wat boodschapjes doen in de minimarket van de camping. Ook gesloten, maar je kon nog wel de allerlaatste aanwezige artikelen kopen. Allemaal lege vitrines en niets te koop behalve schuursponsjes en een arsenaal aan tandenstokers en inlegkruisjes. Wat een domper deze camping. Maar aangezien het strand er goed uitzag en onze camper uiteindelijk met de rug naar de andere caravans stond, hadden we alle privacy van de wereld. Wel met uitzicht op Colditz hekken.

Hek op camping

We hebben heerlijk geslapen en de volgende dag zijn we overdag naar het strand gegaan en hebben een superdag gehad. Heerlijk gelegen op onze eigen stoelen en tussen de middag een kleine lunch bij de strandtent. In de middag nog lekker een paar uur siësta gehouden op het strand om aan het einde van de middag voor onze camper een lekker drankje te nuttigen. Voor Mir heb ik een heerlijke Mojito gemaakt. Na een douche gingen we daarna uit eten in het dorpje.

Trio Henk en Henk

Het restaurant dat we hadden uitgezocht zag er gezellig uit en er was ook nog eens live muziek. Een soort lokaal Trio Henk en Henk trad op en we hebben werkelijk in een deuk gelegen over het repertoire en de wijze waarop ze het speelden. Echt… wat kun je dan weer verlangen naar je eigen Trio Henk en Henk. Ook hier was het eten erg lekker. We kozen voor een arrangement met uitsluitend visgerechten. Dat was prima en we hebben een leuke avond gehad.

De laatste avond aan de Adriatische kust zit er op als we naar bed gaan. Morgen staat de rit naar San Marino op de planning. Daar zijn we beide nog nooit geweest, dus we willen het een keer meemaken. Nog één nachtje slapen.

Geschreven door: Redactie

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Volg ons via Facebook